شکار در آسمان: حمله و دفاع از هواپیماهای بدون سرنشین در جنگ مدرن

«ازدحام» بر فراز خلیج فارس

آسمان خلیج فارس در ۷۲ ساعت گذشته هرگز به این اندازه شلوغ نبوده است.

از 28 فوریه، ایران صدها پهپاد را به سمت اهداف آمریکایی و اسرائیلی پرتاب کرده است. فرودگاه دبی بسته شد، پایگاهی در کویت مورد حمله قرار گرفت و صدای انفجار موشک های رهگیر در طول شب بر فراز دوحه طنین انداز شد.

ایران مدعی است که 20 فروند پهپاد "هرمس" و 2 پهپاد MQ-9 "ریپر" آمریکا را سرنگون کرده است. طرف آمریکایی اعلام کرد که بیش از 1000 هدف را هدف قرار داده است.

در پشت اعداد، یک واقعیت به طور فزاینده ای آشکار می شود: هواپیماهای بدون سرنشین به قهرمانان جنگ مدرن تبدیل شده اند. و نحوه دفاع در برابر این "اشباح آسمان" به چالش بزرگی برای کشورهای سراسر جهان تبدیل شده است.

Ⅰ. تشخیص: پیدا کردن یک پشه در رادار

اولین مانع در مقابله با هواپیماهای بدون سرنشین «دیدن» آن است.

سختی چیست؟ سه کلمه: کم، آهسته، کوچک.

پایین پرواز کن-بالا رفتن از پشت بام ها یا سطح دریا، ورود به نقاط کور رادار. آهسته پرواز کن-رادار اغلب آنها را فیلتر می کند و آنها را با پرندگان اشتباه می گیرد. سایز کوچک-سطح مقطع راداری آنها از یک مرغ دریایی کوچکتر است.

پیدایش پهپادهای هدایت شونده با فیبر نوری، مشکل سازتر کردن همه چیز است. آنها به هیچ وجه سیگنال های رادیویی منتشر نمی کنند و کاملاً به یک کابل فیبر نوری نازک متصل به اپراتور متکی هستند. روش های شناسایی الکترونیکی سنتی در برابر آنها کاملاً بی فایده است. آنها می توانند درست بر فراز یک وسیله نقلیه پارازیت الکترونیکی پرواز کنند و مستقیماً اهداف خود را تعقیب کنند.

پس راه حل چیست؟

تشخیص مدرن ضد هواپیماهای بدون سرنشین باید مانند مونتاژ یک "پازل" باشد:

رادار:به طور خاص نیاز به تنظیم حساسیت دارد، اما بیش از حد حساس بودن به معنای اشتباه گرفتن دسته پرندگان با اهداف است.

دوربین های الکترواپتیکال:برای تایید استفاده می شود، اما در مه، مه، یا در شب "کور" هستند.

سنسورهای صوتی: به صدای موتور گوش دهید، اما صدای شهری آنها را ناشنوا می کند.

تنها راه خروج: از رادار، اپتیک و آکوستیک به صورت پشت سر هم استفاده کنید و یکدیگر را تأیید کنید تا هدف را از نویز تشخیص دهید.

Ⅱ. خنثی سازی: شلیک کردن سخت تر از یافتن است

شما آن را تشخیص داده اید، حالا چگونه آن را بردارید؟ در حال حاضر دو مسیر وجود دارد: کشتن نرم و کشتن سخت.

Soft Kill: فریبش بده

پارازیت الکترونیکی «ارتباط» پهپاد را با اپراتور آن قطع می‌کند یا سیگنال‌های جعلی جی‌پی‌اس را برای «فریب دادن» آن ارسال می‌کند. هزینه کم، اثر سریع.

اما پهپادهای هدایت شونده با فیبر نوری از این امر مصون هستند-آنها اصلا ارتباط برقرار نمی کنند پهپادهای خودکار هوش مصنوعی حتی ترسناک‌تر هستند: آنها به هیچ فرمان انسانی، ناوبری و یافتن اهداف به تنهایی نیاز ندارند. کارشناسان هشدار می دهند: هنگامی که این موارد گسترده شوند، پارازیت الکترونیکی سنتی تا حد زیادی بی اثر می شود.

Hard Kill: Shoot It Down

اما یک مشکل ناخوشایند وجود دارد: پول.

استفاده از تجهیزاتی به ارزش صدها هزار یا حتی میلیون ها دلار در برابر پهپادی که ممکن است فقط چند صد هزینه داشته باشد. فقط ریاضیات اقتصادی جمع نمی شود.

بنابراین، ما رویکرد خود را تغییر می دهیم:

سلاح های لیزری:هزینه هر شات سکه، فقط برق. اما آنها از مه و باران می ترسند و باید چندین ثانیه به طور مداوم به هدف ضربه بزنند تا در آن بسوزند.

سلاح های مایکروویو با قدرت بالا: مانند یک اجاق مایکروویو غول پیکر که یک منطقه بزرگ را در یک حرکت جارو می کند، در برابر تاکتیک های "ازدحام" بسیار موثر است.

نبرد هواپیمای بدون سرنشین: استقرار پهپادهای رهگیر برای رهگیری در میان هوا، مانند جنگیدن با سگ های هوایی.

این بازی موش و گربه به صورت بلادرنگ بر فراز خلیج فارس در حال انجام است. پشت هر انفجار، مسابقه ای برای تشخیص در مقابل تشخیص ضد، پارازیت در مقابل ضد پارگی وجود دارد.

هواپیماهای بدون سرنشین وضعیت را غیرقابل پیش بینی کرده اند:پهپادهای کوچک ارزان قیمت به طور بالقوه می توانند هواپیماهای سطح بالا به ارزش صدها میلیون دلار را نابود کنند. فناوری ضد هواپیماهای بدون سرنشین مجبور به رقابت برای هوشمندتر شدن و مقرون به صرفه شدن شده است.

آسمان آینده میدان نبرد مستمری برای رقابت بین پهپادها و سامانه های ضد پهپاد خواهد بود.

به عنوان یک ارائه دهنده راه حل حرفه ای در زمینه ضد پهپاد،فناوری چونگ کینگ لیکان می تواند راه حل های دفاعی جامع و سفارشی اعم از تشخیص راداری گرفته تا روش های کشتن نرم و سخت را ارائه دهد و به مشتریان کمک کند تا یک خط دفاعی امن آسمانی بسازند.

وب سایت:phasedarrayradars.com